Το σημείωμα 26/2/14

Σου 'γραψα σημείωμα
να το δεις στον ύπνο σου
διότι από μένα τέτοια λόγια
ποτέ δεν θα ακουστούν στον ξύπνιο σου.

Να επιζητώ, να ελπίζω, να εύχομαι
να δω ένα σημάδι σου
Και στον ύπνο μου αισθάνομαι
το κάθε χάδι σου.

Μα η προσέγγιση η πολλή
έρχεται από αλλού
μα τι να το κάνω αν η καρδιά μου
ξες ότι ανήκει αλλού.

Τίποτα δεν άφησα πάνω στο κορμί σου
ελπίζω να το γνωρίζει όμως η καρδιά σου πως είμαι δική σου.

Το σώμα να αντιδράει σε κάθε απώλεια
αλλά σιγά σιγά να συνηθίζει..
έτσι απλά σε λίγο καιρό δεν θα ελπίζει.

Καλά μου είπανε ότι θα απομακρυνθείς..μα τίποτα δεν πίστεψα
έλεγα θα με θυμηθείς.

Συγχώρεση 7/3/14 (8:39 π.μ)

Έκανα λάθη, αμαρτίες
το παραδέχομαι.
Τον εαυτό μου έφτασα
να μην ανέχομαι.
Και όσο το σκέφτομαι
το αίσθημα του "αχ και να γύριζα πίσω το χρόνο"
με πιάνει.
Το αίσθημα του "γιατί τόσα λάθη"
με καταπιάνει.
Και εν τέλη τη ψυχή μου με πόνο βασανίζει
και η καρδιά μου για συγχώρεση καταλήγει να ελπίζει.

Μακάρι να μην ξανακάνω ό,τι έκανα,
πρόδωσα πρώτα πρώτα τον εαυτό μου.
Το εγώ μου όμως τότε ήθελα να αναπτερώνω.

Μα μακροχρόνια η αναπτέρωση έγινε κατακλυσμός.

Μαθαίνουμε από τα λάθη μας...
μακάρι να ισχύει..

Ζητάω συγχώρεση σε όσους αμάρτησα,
σε όσους ασυνείδητα μίλησα άσχημα ή έστω και λίγο μέσα μου τους ποδοπάτησα.

Όταν καταλαβαίνεις το λάθος είναι λιγάκι αργά..
το κακό που δεν ήθελες κατέφθασε δειλά δειλά.

Συγνώμη...
συγνώμη σου ζητώ...
μα πως να με συγχωρήσουν οι άλλοι
όταν δεν με συγχωρώ εγώ...

Μια ευτυχία διαρκώς χαμένη 28/6/14 ( 5:12 μ.μ )

Ένα γιατί σε ό,τι κι αν κάνω
ακόμα και σε αυτά που επιτυγχάνω.
Και γιατί δεν νιώθω ποτέ πια ευτυχισμένη;
Γιατί εν τέλη ό,τι κι αν γίνει νιώθω βασανισμένη;

Μια απορία, ένα γιατί στο κάθε τι
και η κάθε ανάμνηση πλέον έχει και από μία πληγή.

Πόνος και στεναχώρια χωρίς να ξες γιατί ακριβώς
και έτσι χάνεται ο χρόνος αναρωτώντας τι και πως.