Οι τωρινές σχέσεις 12/4/13

Άνθρωποι αγαπημένοι
μες τα ποτάμια της αγάπης πλημμυρισμένοι,
κυλάει το νερό πάνω τους το νιώθουν και οι δύο
μα εξαιτίας των νερόφιδων πληγώθηκαν και οι δύο.

Τώρα πια πάγωναν
από το νερό το κρύο
και απομακρύνονταν
λέγανε αντίο.

Μα το φταίξιμο δεν ξέρεις σε ποιον αναλογεί
γι'  αυτό ψάχνεις έστω και τη παραμικρή αφορμή.
Ο ένας είπε λέξεις που πλήγωσαν πολύ
και ο άλλος όταν μιλήσανε είπε κακές κουβέντες,
μα όταν το ξανασκέφτηκαν είδαν πως φταίνε και οι δύο.
Ο ένας φλέρταρε πολύ και ο άλλος με άλλους δύο
σχέση αυτό δεν λεγότανε και ούτε ποτέ θα ειπωθεί
εκτός κι αν είναι ελεύθερη αλλά πρέπει να ξεκαθαριστεί.

Τις πράξεις μετανιώνουν αλλά ποτέ συγνώμη,
υπάρχει βλέπεις ο εγωισμός και το συγνώμη λιώνει.

......... 19/3/14

Η δύναμη μαζεύεται
γίνεται πιο πολλή
γι' αυτό πρόσεχε γιατί η σύγκρουση
θα' ναι μετωπική.

Μέτωπο με μέτωπο
ο ΛΟΓΟΣ μου και ο λόγος σου.

Για πες εσύ στις σκέψεις σου περνάς ωραία
ή μόνο εγώ βασανίζομαι διαρκώς με κάθε τι...

Σταμάτα να σιγοψιθυρίζεις
ακόμα και οι τοίχοι έχουνε αυτιά.
Είμαι μπροστά και τολμάς να μιλάς για μένα,
φαντάσου από πίσω τι μπορεί να λες.

Ο ύπνος είναι ανάλογος με τον πόνο,
γι' αυτό κοιμάμαι όλο και περισσότερο.

Ουτοπικές εμπεριές 8/11/13

Νιώθω πως έχω ζήσει άπειρες εμπειρίες,
πως έχω ευτυχίσει μα πιο πολύ δυστυχίσει πολλάκις στο παρελθόν...
γιατί να συμβαίνει αυτό.

Έτσι προσπαθώ να καταγράψω κάθε μου στιγμή,
να ξέρουν πως νιώθω καθημερινά σπιθαμή προς σπιθαμή.

Φαίνομαι δυνατή,
να ξες μόνο στο φαίνεσθαι
να μη μείνεις.
Νομίζεις πως είμαι δυναμική,
σε σημείο αναισθησίας,
μα να ξες πως είναι οφθαλμαπάτες
της επίμονης και ευαίσθητης ψυχικής μου οικείας.

Θαρρείς και λόγια βαριά
εισήχθησαν στο μυαλό
από μόνα τους,
είπαν να με εμπλουτίσουν με ζωές ξένων ανθρώπων.

Περίεργη αίσθηση κι όμως αληθινή
σε όποιον τη λέω με περνάει για τρελή.

Παρατηρώντας τον καιρό 7/4/14

Σαν να μου φαίνεται πως βρέχει διαφορετικά,
ο ουρανός άνοιξε τόσο πολύ για πρώτη φορά.


Μια ήλιος και μια συννεφιά
και τώρα μια μίξη
σαν η κακία του κόσμου θέλει να μου χημίξει.

Μια ζωή να κατηγορώ τον εαυτό μου,
μια ζωή να προσπαθώ ποτέ να μην πληγώνω.

Θεόσταλτο σημάδι θαρρείς κι είναι
το χρώμα του ουρανού σαν το αντικρύζω,
ας είναι έτσι να' χω κάτι να ελπίζω.

Νίκη χωρίς πόλεμο,
κι όμως την καταφέρνω 
μπορεί να βασανίζομαι
μα έτσι είς περας λίγο-πολύ
τις δυσκολίες αποπέμπω.

Άπιαστη Εποχή 15/4/14

Νοσταλγία, πόνος
φευγαλέες στιγμές
αυτά είναι που μείνανε έντονα
σου λέω να το ξες.

Μια εποχή ευχάριστη, δουλεμένη
μα και λιτή
κι όμως αυτά που μ' άφησε είναι του
κάθε νέου η ευχή.

Δουλειά και κόπος
ένα με την αγάπη,
προσπάθεια και δουλειά
όμορφη μα τότε ζωντανή αυταπάτη.

Η νοσταλγία κάνει βόλτες
μόλις περνάω τα όρια,
με επαναφέρει μόλις
ενθουσιάζομαι πρόωρα.

Αξέχαστοι μήνες,
κάθε στιγμή και ευχή..
Απίστευτη χρονιά
μια και μοναδική...

Το κακό με το καλό συχνάζει 7/3/14

Το χρώμα του ουρανού σημαδιακό,
τόσο φωτεινό μα συνάμα τόσο νωχελικό...
Μουντό μα και ευχάριστο
ανοιχτό μα και σκούρο
και όσο πιο πολύ το κοιτώ
τόσο πιο ντούρο σκούρο.

Δείχνει πως με τα ευχάριστα
θα υπάρξει και μια λύπη,
πως μέσα στην ευτυχία
θα υπάρχουν και ρίποι.
Πως μέσα στα όνειρα σου
θα αχνοφέγγει η καταστροφή,
αυτή είναι η πραγματικότητα
που βαθιά μέσα του κάθε άνθρωπος ζει.

Φόβος μα και χαρά,
αγάπη και μοναξιά.
Όσο πιο πολλά νιώθεις
όσο πιο συχνά τα αισθάνεσαι
με αυτά καθημερινά καταλήγεις να καταπιάνεσαι.
Εν τέλει απροσδιόριστο είναι το πως αισθάνεσαι.

Με όλα τα καλά μαζί και η δυστυχία,
όσο περισσότερο μάθεις να ζεις με δυσκολίες τόσο λιγότερη θα' ναι η τρικυμία.

Απελπισία 7/4/14

Μες τη βροχή αφήνομαι
να πάψω να πιστεύω
πως γι' όλα έφταιξες εσύ,
μέσα μου τ' αναμοχλεύω.

Αφήνω το όνειρο να γίνει πλημμύρα
γιατί προαισθάνομαι ότι αυτό που ζω δεν έχει μοίρα.

Η βροχή σήμερα σαν να θέλει να με καθαρίσει...
Την ψυχή μου μοιάζει πως θέλει να γυαλίσει.

Για να ανέβεις όπως παλιά
πρέπει να πας στον πάτο,
αν είναι αλήθεια όλα αυτά
τότε ας κοιτώ μόνο κάτω.

Να περιμένεις τόσα
και να παίρνεις το τίποτα,
να ψάχνεις άλλα τόσα
και να μην σου ταιριάζουν.

Με λίγο ρούμι..... 4/4/14

Δεν χάθηκα εσύ έφυγες
έπεσες στο κενό...
Όσο με απαρνήθηκες
άλλο τόσο και εγώ!

Μικρό ήταν το κακό
ευτυχώς δεν εξερράγης..
Πες μου μερικά λόγια
θέλω να με ησυχάζεις...

Μάτια αλλού κοιτάνε
προδομένη νιώθω
μα ό,τι και να συμβεί μέσα μου λιμοκτονώ
από τόσο πια πόνο λιποθυμώ...

Βαρύς ο δικός μου πόνος,
ο δικός σου ανάλαφρος σαν νεογνό πουλί..
Αναρωτήσου τι έχεις κάνει και δεν είσαι εκεί...

Λάθος μου ή δικό σου
αμοιβαία η πηγή
αποδέξου ό,τι έχεις κάνει
μέχρι εκεί φτάνεις εσύ.

Σε αγάπησα όσο τίποτα
τι έρωτας και βλακείες
έτσι έμαθα να καταδικάζω
τις δικιές μου πορείες.