Το κηνυγητό της ήττας

Χάθηκε η πίστη,
οι ελπίδες πέταξαν μακριά
και εγώ να περιμένω να με κάψει η φωτιά.

Οι μέρες που και που μοιάζουν φωτεινές,
μα ώρες ώρες σκοτεινιάζει
και την καρδιά μου πότε πότε
 η καταχνιά τη σκεπάζει.

Κι όμως προσπαθώ,
δεν θα παραδοθώ,
να με πιάσει η ήττα
ποτέ δεν θα δεχτώ.

Με ένα "γιατί" στο χέρι ~ 18/3/14

Σαματάς, ένας χαμός
κάτι συνέβη και σε όλα βγήκα εκτός.

Χωρίς λόγο έφυγες απότομα,
μέσα μου ξέρω πως δεν ήταν δικό μου ατόπημα.
Σε τι σου έφταιξα εγώ..
Πες μου τι σου 'κανα και έφυγες σαν θεριό.

Δολοφονία ~ 17/3/15 ~ 6:53 μ.μ.

Κακία, ενσυναίσθηση καμία
οι άνθρωποι τρώνε την εύκολη λεία.

Έτοιμες λέξεις, επίθεση με τη μία
θαρρείς και ο αθώος σου 'σφιξε τα ηνία.

Απόλυτη γνώμη, απαράλλακτη βλακεία,

τελικά ο δολοφόνος δεν είναι ένας 

είναι όλη η κοινωνία.

Η μυρωδιά σου ~ 17/2/15 ~ 6:56 μ.μ.

Η μυρωδιά σου με αντάμωσε και πάλι,
με ταξιδεύει, εικόνες φέρνει
το πόσο σε αγάπησα μου γυροφέρνει.

Τα πάντα έκανα για σένα τότε,
το μυαλό πλέον σε θυμάται πότε πότε.

Αέρας ήσουν...
διαρκείας θαρρώ,
τα πάνω κάτω έφερες 
μα τώρα δεν είσαι εδώ.