Τα 'χω χαμένα...
δεν με ενθουσιάζει πλέον ούτε το ομορφότερο άσμα,
διαρκές χάος στο μυαλό μου
δυστυχία σε κάθε γωνιά,
μια συνεχής πάλη
έστω και για μια στάλα ευτυχίας.
Ανοργάνωτες οι σκέψεις
και έπειτα οι πράξεις μου
να πλημμυρίζω το σώμα μου
με της καρδιάς και της ψυχής τα μαύρα μου δάκρυα.
Πως να πάω μπροστά
αν η θλίψη πίσω με τραβά...
αναβάλλω το κάθε τι
και τίποτα δεν κάνω τελικά...
Να σέρνομαι για την κάθε υποχρέωση
και να σφίγγομαι να κάνω τη χαρούμενη,
να πασχίζω να με αγαπήσουν οι πάντες
γιατί μόνο έτσι νιώθω αποδοχή.
Να κρυώνω...
με τον εαυτό μου να μαλώνω...
και ύστερα τις μέρες που έχασα να μετανιώνω.
Δεν τελειώνω ότι αρχίζω
μα για το κάθε τι πασχίζω.
Πως δεν με συμπαθείς αν δεν μου έχεις μιλήσει...
πως σχηματίζεις την εικόνα μου με ένα βλέμμα από μακριά...
Υποβιβασμός σε κάθε γωνιά της γης
και έτσι μονάχα γι' αυτό να μην θέλεις από το σπίτι σου να βγεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου