Νέο τετράδιο, νέο βιβλίο
να βρίσκομαι σε ένα τελείως
διαφορετικό θρανίο.
Το ίδιο επίπονο...
ίσως και περισσότερο
και ναι το παραδέχομαι...
το λάθος ήταν ενδότερο.
Να μην μπορώ να προχωρήσω,
τις δυνατότητες μου να μην θέλω να αδικήσω...
Να κρυώνω, να μαραζώνω
να κοντεύει να σπάσει το κεφάλι.
Το άγχος να με κυριεύει
και ο κάθε στόχος να στερεύει.
Ο χρόνος να πετά...
η καρδιά να δυνοπαθεί...
να προσπαθεί να ελεγχθεί από το νου
μα άκρη να μην μπορεί να βρει.
Η αδυναμία βγαίνει όλο και πιο έξω...
ένας θεός ξέρει για πόσο ακόμα θα αντέξω.
Αν πραγματικά με ξέρεις νιώσε με απ' το βλέμμα μου...
δες πόσο υποφέρω.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου